Bazen eski günleri hatırlıyoruz…
Daha fazla saygının, daha fazla edebin, daha fazla huzurun olduğu zamanları…
Ve iç geçirerek “Zaman değişti…” diyoruz.

Oysa zaman mı değişti, yoksa kalpler mi yoruldu?

Eskiden büyüklerin yanında sesler kısılırdı.
Komşunun hakkı gözetilirdi.
Söz verildi mi tutulurdu.
Şimdi ise kalpler kırılıyor, ama kimse kırdığını fark etmiyor.

Rabbimiz, Peygamber Efendimiz için şöyle buyuruyor:

“Şüphesiz sen yüce bir ahlak üzeresin.”
(Kalem Suresi, 4. Ayet)

O’nun ahlakı; merhametti, sabırdı, affetmekti.
Kendisine kötülük edene bile dua etmekti.

Ve Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurdu:

“Ben güzel ahlakı tamamlamak için gönderildim.”
(Muvatta, Hüsnü’l-Hulk, 8)

Demek ki Müslüman olmak, sadece isimle değil;
ahlakla, edep ile, merhamet ile mümkündür.

Belki huzur arıyoruz ama kalbimiz kırmaya meyilli.
Belki saygı bekliyoruz ama dilimiz sert.
Belki adalet istiyoruz ama kendi nefsimize söz geçiremiyoruz.

Rabbimiz bir başka ayette bizlere hatırlatıyor:

“Bir toplum kendilerindeki özellikleri değiştirmedikçe Allah onların durumunu değiştirmez.”
(Ra’d Suresi, 11. Ayet)

Belki de kaybettiğimiz huzur, önce içimizde kayboldu.
Belki de eski günler; daha çok Allah korkusunun, daha çok kul hakkı hassasiyetinin olduğu günlerdi.

Değişen zaman olabilir…
Ama kalbimizi düzeltirsek zaman da güzelleşir.

Rabbim bizlere güzel ahlak nasip etsin.
Kalbimizi merhametten, dilimizi nezaketten, hayatımızı istikametten ayırmasın.

Kaynak: Beykozun Sesi