Gölgesi Gidenin Güneşi Üşürmüş: Bir Anneler Günü Ağıt-ı Şerifi

​Bugün takvimler "Anneler Günü" diyor. Şehir süslü, vitrinler parlak, her yerde bir kutlama telaşı… Oysa bazılarımız için bu tarih, kutlamadan ziyade bir "yokluk" imtihanı. Bir evladın dünyadaki en güvenli limanı, kokusu cennetle eşdeğer o sığınağı sonsuzluğa uğurlamasının ardından geçen sessiz, kimsesiz ve yarım kalmış bir takvim yaprağı.
​Anne; sadece bir kelime değildir. İçinde şefkati, vefayı, fedakarlığı ve karşılıksız sevgiyi barındıran koca bir evrendir. Ayaklarının altına Cennet serilen o mübarek varlığın gidişiyle, aslında sadece bir insanı değil; huzuru, neşeyi ve evin bereketini de yolcu ederiz.
​Yoğun Bakım Koridorlarından Sonsuzluğa
​Acı, bazen bir hastane koridorunda başlar. Uykusuz geceler, titreyen dualar, susan makineler ve doktorların o kahreden sessizliği… O an anlarsınız ki; o güne kadar bildiğiniz tüm acılar, "kaybetme korkusunun" yanında hafif kalırmış. Gasilhanenin soğuk suyuyla akan gözyaşları, kar beyazı kefene sarılan o can pare, bir tabutun içindeki o mahzun ve suskun hal… İnsan alışır derler ya; yalan. İnsan annesizliğe alışmıyor, sadece yokluğuna çarpa çarpa yaşamayı öğreniyor.

​"Evimiz Vardı, İçinde Sen Vardın"
​Sen varken o bahçedeki ağaçlar meyve verirdi anne; şimdi boyunları bükük. Duvarlar konuşurdu; şimdi dilsiz. Masadaki o bir bardak soğumuş çayın, sanki birazdan gelip içecekmişsin gibi duran boşluğun kalbimi paramparça ediyor. Kapıya her bakışımda, kulağımda çınlayan sesinle uyanıyorum. Ama ne sokakların tadı var artık, ne yediğim ekmeğin tuzu.
​Biz seni toprağa değil, aldığımız her nefesin tam ortasına gömdük.

​Bir Gece Olsun Rüyama Gel
​Bugün mezar taşınla konuşmaya geliyorum. Belki duyarsın, belki o her zamanki şefkatinle ruhuma dokunursun diye. Dünyada ne kadar acı varsa senden sonra hepsini tattım; ama hiçbir şey senin yokluğun kadar canımı yakmadı. Şimdi bu dünya bana dar, nefesim yarım. Tek bir dileğim var: Bir gece, sadece bir gece olsun rüyalarıma misafir ol. Sımsıkı sarıl bana, o mis kokunu son bir kez içime çekeyim. O bana bir ömür yeter.

​Sayın Okurlar;
Annesi yanında olanlar, gidin ve o mübarek eli öpün. Kokularını doya doya içinize çekin. Çünkü anne gidince, insanın dünyadaki gölgesi de gidiyor. Güneş tepede olsa bile, insan bir daha asla ısınamıyor.
​Başta kendi annem olmak üzere, ebediyete intihal etmiş tüm annelerimizin ruhu şad, makamı cennet olsun.
​Annesizliğin kucağında her gün biraz daha ölen bir evladın kaleminden...

Kaynak: Beykozun Sesi