Yazar Mustafa Çifci: “Sanat, Şeker Olmasa da Bardağı Dolduran En Leziz İçecektir”

Aşk temalı şiir ve denemeleriyle tanınan Mustafa Çifci, kaleme aldığı “Sanat ve Müzik” başlıklı yazısında sanatın insana kattığı anlamı ve toplum üzerindeki etkisini anlattı. Çifci, sanatın bir arayış, bir iç doluluk hali olduğunu vurgulayarak, “Sanat, içi boş bir bardağı doldurmaya benzer. Ödül, sanatçı için sadece bardağa konan şeker gibidir.” ifadelerini kullandı.

Sanatçı, Şeker İçin Bir Bardağı Asla Doldurmaz
Sanatçının önceliğinin ruhsal üretim olduğunu belirten Mustafa Çifci, sanatın insanın iç dünyasını yansıttığını söyledi. “Sanatçı sadece bardağın boş kısmıyla ilgilenir, şekerini düşünmez.” diyen Çifci, sanatı “insanın kendiyle çoğaldığı özel bir alan” olarak tanımladı.

Dünyayı Sanatçılar Yönetmiş Olsaydı, Mutluluk Daha Çok Olurdu
Yazısında sanatın toplum düzenindeki yerini de ele alan Çifci, sanatçıların dünyaya farklı bir gözle baktığını ifade ederek, “Dünyayı sanatçı insanlar yönetmiş olsaydı mutluluk daha çok olacaktı.” dedi. Ancak insanlığın bu fırsatı değerlendiremediğini belirten yazar, “Daha güçlü olmak, daha fazla kazanmak için her şey yapıldı ama insanın mutluluğu için aynı çaba gösterilmedi.” sözleriyle mevcut düzeni eleştirdi.

Sanatsız İnsanların Maddi Yanı Kuvvetlidir
Sanatın manevi bir değer olduğunu dile getiren Çifci, “Sanatsız insanların maddi yanları daha çok kuvvetlidir. Sanatçı ise manevi alanı gelişmiş insandır.” ifadesiyle sanatın ruhsal olgunlaşmadaki yerini vurguladı. Sanatın iyi niyetli insanların başarabileceği bir alan olduğunu belirterek, “Sanat, insanın insanla çoğalmasıdır.” dedi.

Müzik, Duyguların En Saf Hâlidir
Yazar, müzikle sanat arasındaki bağı da ele aldı. “Tüm müzik sözleri temelde aynıdır, sadece kullanılan nota ve yorum farklıdır.” diyen Çifci, türküden arabeske tüm müzik türlerinin ortak paydasında insan duygularının yer aldığını vurguladı. Ona göre müzik, aşk ve ayrılığın en saf biçimde dışa vurulduğu sanattır.

Sanat, Kendi Acısını Evrensel Bir Dile Dönüştürür
 Yazısının son bölümünde eserlerin bireysel acılardan doğduğunu belirten Çifci, “Şiiri yazan gözyaşıyla yazmış olabilir ama o eser bir başka yerde eğlence olarak kullanılabilir.” dedi. Sanat eserinin, izleyenin veya okuyanın kendi acısıyla bütünleştiğini söyleyen yazar, “Eseri dinlerken sanatçının değil, kendi acımızı duyarız.” ifadesiyle sanatın kişisel anlam dönüşümüne dikkat çekti.

SANAT VE MÜZİK
 
Sanat, içi boş olan bir bardağı doldurmaya benzer...
Ödül, sanatçı için önemlidir.
Bardağa konan şeker gibi, tat verir...
Sanatçı, sadece bardağın boş kısmıyla ilgilenir, şekerini düşünmez.
Ve şeker için bir bardağı asla doldurmaz.
Sanat, şeker olmasa da bardağı dolduran en leziz içecektir...

Kariyer anlamda hangi mevkii de, hangi makamda olursanız olun,
Dünyayı asla bir sanatçının gördüğü gözüyle göremezsiniz.
Dünyayı sanatçı insanlar yönetmiş olsaydı mutluluk daha çok olacaktı.
Ama olmadı, insanlık bunu başaramadı.
Daha güçlü olmak, daha fazla kazanmak için her şey yapıldı
Ama insanın mutluluğu, sağlığı için o kadar uğraş verilmedi.
Hep kısır döngüler içinde insanoğlu hayatını tamamladı.
Çıkmaz, yarı aydınlık sokaklarda geçti ömürler.
Ve bir türlü bitmedi acı, hüzün,
Bir türlü sona ermedi gözyaşı.
Bir türlü huzur ve mutluluk tam bizi bulmadı,
Ömür bitiyor, ne beklenen geliyor, ne de biz gidebiliyoruz...
Bir rüya gibi gelip geçiyor ömrümüz…

Sanatsız insanların maddi yanları daha çok kuvvetlidir.
İnsanı, doğayı, çevreyi düşünmeden kendi kazancını düşünürler.
Sanatçı ise manevi alanı gelişmiş insanlardır.
Sanat hep özeldir, çünkü hep insanla çoğalır,
Ve sanat iyi niyetli insanların başarabildiği bir oyundur.

Müzikte ayrı bir olaydır,
Tüm müzik sözleri temelde aynıdır, sadece kullanılan nota ve yorum farklıdır...
Türküler, şarkılar, arabesk, sanat müziği, hepsi birdir.
Hepsi insanı duygularla yazılmışlardır.
En çokta aşk ve ayrılıklardır konusu.
 
Tüm sanat eserleri, eser sahibinin iç dünyasının yansımasıdır
Ve sanat, insanın insanla çoğalmasıdır.
Eser, eser sahibinin hikâyesini, acısını, sevincini gözler önüne serer,
Şiiri yazan gözyaşıyla yazmış olabilir,
Ama o eser bir başka yerde eğlence olarak kullanılabilir.
Örnekleri çoktur..
Biz, o eserin derinliğini kendi derinliğimize göre algılarız,
Sanatçının anlatmak istediğini değil..
Eserin sahibi kendi acısıyla yazmıştır,
Biz dinlerken eser sahibinin acısını değil,
Kendi acımızı duyarız.
Yazarın acısı umurumuzda bile değildir...
Bizi hiç ilgilendirmez.
Yanan yanmıştır zaten.
Bizde kendi acımızla yanarız.
Biz kendi dünyamıza bakarız.

Filmler de böyledir, dizilerde..
En çok tutan, en çok izlenen dizilere bir bakın...
Toplumun genel durumunu göreceksiniz...
Aşk, ihanet, terk etme, ızdırap konularıyla dolu hepsi.
Kitaplar da öyledir.
İzlediğiniz dizilere, okuduğunuz kitaplara bir bakın.
Aynada yansıyan kendi fotoğrafınızdır.

Kaynak: Beykozun Sesi